مطلب را به بالاترین بفرستید:
روزگاري گاه كه به درياهاي دوردست مي نگريستند مي گفتند:
« خدا »
اما اكنون آموخته اند كه بگويند:
« انسان »
نيچه
اما اين دوران ِ سادگي ِ ذهن ِ بشر بود
حال برخي از انسانها مي دانند كه در پس درياهاي دوردست
نه خدايي هست
و نه انساني
(البته شايد اشتباه مي كنند)
به نظر مي رسد آنچه هست
« بازي ِ احتمالات تصادفي »
است
« با الهام از فوكو: تبارشناسي »
چقدر غم انگيز است كه در جهاني زندگي مي كنيم
كه براي نيازهاي قلبي و روحاني مان مخاطبي نمي يابيم
و مجبوريم زندگي را با سكوت بگذرانيم،
تا شايد درد بودن را كمتر احساس كنيم
عليرضا
نوشته شده توسط گروه جامعه شناسی در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388 ساعت 12:44 | لینک ثابت |

