...با تنهایی خودت روبرو شو

با تنهايي ِ خودت روبرو شو‎ ...

انسانها در زندگي فعاليتهاي زيادي انجام مي دهند

تا از مواجهه ي با خود، مواجه با تنهايي ِ خود بگريزند

كار ، عشق، مذهب، تفريح، اعتياد، شراب، سكس، پول، تلويزيون،

دور هم نشستن و ساعتها حرف زدن و ...

همگي كارهايي هستند كه ما براي فرار از مواجهه با خودمان انجام مي دهيم

و اين وابستگي به چيزهاي بيروني،

باعث آسيب پذيري و شكنندگي روح و شخصيت آدمي مي گردد

 چرا كه هيچ كدام از آنها نمي توانند مخاطب هستي ِ حقيقي آدمي باشند

بقول هايدگر در وجود آدمي من ي هست كه همواره مي كوشد

از آنچه هست فراتر برود، ما همواره از آنچه هستيم فراتر مي رويم

نه عشق، نه مذهب و نه پول

هيچكدام نمي توانند آن دغدغه بنيادين آدمي را پاسخ بدهند

شور و هيجان هر كدام از آنها پس از مدتي ته نشست مي كند

و ميل به فراتر رفتن از آنها در وجود ِ آدمي شعله مي كشد

و اينجاست كه باز ما ناچارا مجبوريم كه با خودمان روبرو شويم

و چيز ديگري را جايگزين كنيم

پس به نظر مي رسد كه نخست بايد با بزرگترين ترس وجوديمان روبرو گرديم

و آن همانا مواجه شدن با خود است

بايد بازگرديم به خودمان

و براي نخستين بار با تنهايي ِ خودمان روبرو شويم

بايد آنقدر قوي باشيم كه بتوانيم بدون وابستگي به چيزي

آرام باشيم

بقول سارتر

دوزخ همان ديگران هستند

تنها با رسيدن به « هيچ » است

كه مي توانيم دوباره زندگي را به شيوه ي تازه اي شروع و دنبال كنيم

اگر با همه وجود به اين فهم برسيم كه انسان ذاتا تنها است

(هر چند رسيدن به اين فهم بسيار دردناك است چرا كه بايد تمامي

آن وابستگي ها در وجود آدمي بشكند)

از آن زمان به بعد

دوست داشتن ديگري

پرستش خدا

كار

فعاليت براي داشتن رفاه و پول بيشتر

تلاش براي كسب موقعيت اجتماعي بهتر

كمك به ديگري

تشكيل خانواده و ...

هيچكدام براي فرار از تنهايي مان نخواهند بود

در آن لحظه است كه مي توانيم

حقيقتا ديگري را بخاطر خودش دوست بداريم

و عشقي پايدار بوجود آوريم

از پرستش خدا وجودمان گرم و آرام گردد

و زندگي در اين جهان با تمامي مشكلات و مسائلش

خسته نشويم و همچنان آرام و اميدوار باشيم

و اين زندگي در

level

 بالاتري است

عليرضا