فصل 3

قربانیان جرائم یقه سفید و مبحث اعتماد

راجه تارلینگ

در این پژوهش مطالعه مفهوم اعتماد و در حوزه سرمایه گذاری، از ابعاد و جنبه های گوناگون که در سه سطح که سرمایه گذاران به چه کسی اعتماد می کنند را مورد بررسی قرار داده است: 1- سطح کارگذاران مالی 2- سطح قانون گذاران مالی و 3- سطح سازمانی

بنیان و اساس اعتماد و عدم اعتماد سرمایه گذاران نسبت به کارگذاران، قانون گذاران و سیستم مالی را می توان به تجربیات قبلی سرمایه گذاران و هم چنین تجربیات خانواده، دوستان و همکاران آنان ارتباط داد.

میزان اعتماد سرمایه گذاران را می توان با تدابیر و مدیریت سرمایه گذاران در اجتناب از خطرات سرمایه گذاری مرتبط دانست.

خسارت های مالی ناشی از هر چقدر باشد در برابر آسیب های وارد بر روابط اجتماعی اهمیت کمی دارند. جرائم یقه سفید موجب از بین رفتن اعتماد و باعث ایجاد و سوءظن می شوند و این نیز منجر به تضعیف روحیه اجتماعی و ایجاد بی نظمی(آنومي اجتماعي) در جامعه می شود.

ساختار سرمایه داری موجود در جوامع دموکراتیک غربی، شرکت ها، کارفرمایان و مدیران را ترغیب می کند تا با بهره گیری از اشخاصی که به آن ها اعتماد می کنند منافع خود را به حداکثر میزان ممکن برسانند.

نتایج این پژوهش نشان داد که در تمامی کلاهبرداری ها فرض کردن اين که قربانی ها سرمایه گذاران ساده لوح و زودباوری هستند اشتباه است. قربانیان جرائم ممکن است قبل از وقوع جرم نسبت به عوامل خاصی بدگمان باشند و بنابراین از تدابیر خاصی برای اجتناب از خطرات استفاده کنند تجربه قربانی شدن در یک جرم ضرورتاً منجر به قطع ارتباط کامل شخص با سیستم های مالی نمی شود و تداوم اعتماد آنان تصدیق کننده این واقعیت می باشد که به طور مسلم سرمایه گذاری خطراتی را در بر می گیرد. اما با این حال تجربه قربانی شدن باعث از بین رفتن میزان قابل توجهی از اعتماد سازمانی شخص سرمایه گذار می شود. در عین حال ممکن است قربانیان جرائم به قانون گذاری به دلیل عدم حمایت و پشتیبانی آنان از سرمایه گذاری بی اعتماد شوند. در نتیجه در بعضی موارد، قربانیان قانون گذاران را مسبب وضعیت نامطلوب می دانند. با این وجود، به نظر می رسد از آن جائی که قانون گذاران از نظریه «مسئولیت و وظیفه فردی» در پیشگیری از جرائم حمایت می کنند، بنابراین خود را در جرائم مالی مقصر تلقی نمی کنند.